با یاد استادان آزاده ای که به ستم از دانشگاه بیرون می شدند و زیر لب می خواندند:

دانش و آزادگی و دین و مروّت این همه را بنده ی درم نتوان کرد

رفتند و جایشان کفتارهایی آمدند که همه ی هستی شان درم بود...

خرابی از حد گذشته است برادر...

آیدین در سمفونی مردگان

گرامشی یک تعبیر جالبی دارد که میگوید مردمی که عواطف، احساسات و آرمانهای آنها با بنبست مواجه شده است، مشکل این نیست که دیگر به چیزی اعتقاد پیدا نمیکنند، مشکل این است که به هر چیزی اعتقاد پیدا میکنند!

بن بست ها موجب شده اند که من به هر چیزی اعتقاد یابم!

دست مریزاد به ایران و بن بست هایش!

آزادی

آزادی

این ذلچسب ترین واژه ی جهان

حتی اگر در جامعه ای غیر دموکراتیک باشی ...

در فضایی نا امن

نا مطلوب

و یا نادلخواه

دست کم در روحت باید آزاد باشی و

آزاد بیندیشی....

آزادی ذهن مهم تر از هر نوع آزادی دیگر است....

به خیلی چیزها فکر کرده ام این ماه ها... به حسین و شخصیت متفاوتش ... همیشه فک می کردم من متفاوتم... حالا می بینم که نه او متفاوت تر است و حالا مانده که به او برسم... شخصیتش برایم غبطه برانگیز است... اما حالاها مانده که به او برسم... خیلی مانده... . به انزوای اجتماعی می اندیشم... سهم ما در این انزوا چقدر است. بعد اجتماعی ما چقدر دور افتاده... به خودم هیچ اطمینانی ندارم... . دائم در حال پخت و پز هستم... حریره بادوم... شیر برنج... حلیم استخوان... حلیم بوقلمون... سوپ و خیلی چیزهای دیگر برای پسرک ... بعد آرام آرام به خوردش دادن... کنارش غذا برای خودمان... خیلی وقتم سر اینها می رود. سر ب

حال عقاب پیری را دارم که ترجیح می دهد بالا برود و بالاتر و همان جا بمیرد تا این که لای این همه کرم و زالو زنده بماند... یک عقاب لجباز و یکدنده... که دارد هی خودخواه تر می شود و خودخواه تر... می خواهم بروم بالاتر... هی بالاتر.... هی بالاتر که نبینم آدم های حقیر را آدم های نون به نرخ روز خور را... آدم های مترسکی را... آبکی را... همان هایی که هی مجبورت کنند ازشان الکی تعریف کنی... نمی خواهم توی کثیفی ها بمانم.... توی کوچکی ها... توی حقارت ها... خدا غرور را و عزت را از من نگیرد تمام

وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید